Pien's Weblog

Ik zit de hele dag op mijn klokje te kijken. Nu gaat ze weg. Gelukkig is het net droog. Nu komt ze ongeveer aan. En wat zou ze nu aan het doen zijn? Haar programma begint om 13.15 en duurt tot het begin van de avond. Om 19.00 mogen de ouders zich aansluiten bij de verse bruggers en daarna mag iedereen naar huis.

Rond 19.00 schuif ik de overvolle aula in. In het midden zitten alle kinderen, er omheen staan alle ouders. Probeer in deze mensenmassa maar eens je kind te zoeken. De kinderen zitten met hun rug naar me toe en dat maakt het zoeken wat lastiger. Op een gegeven moment denk ik haar gevonden te hebben. Grijs shirt, blond haar; het zou haar kunnen zijn. Maar dit meisje kletst met de 2 meiden naast haar en die komen me niet bekend voor. Dus kan het Am niet zijn. Die zal ongetwijfeld met haar vriendinnen uit ons dorp zitten. Dus speur ik verder. Maar hoeveel ik ook om me heen kijk, mijn ogen blijven op het meisje met het grijze shirt vallen. Dan draait het meisje zich opeens om. Het is Am echt! Heeft ze nu al nieuwe vriendinnen?! Blijkbaar wel want ze kletsen vrolijk door.

Pas tijdens het dansje dat alle bruggers moeten doen, ontdekt ze me. Ze zwaait even met een enorme smile op haar gezicht. Na afloop komt ze direct op me af. Ik moet nog even mijn spullen pakken en dan kom ik! Maar waar wacht ik op je? Uhh hier, of nee loop maar mee. En ik krijg nog net een vinger ("vroeger" kreeg ik nog wel eens een kus...) zodat ze me niet kwijtraakt. Nee, zodat ze haar taxirit niet kwijt raakt... De vinger is inmiddels losgelaten en ze klets vrolijk verder met wat meiden. Ik loop er voor spek en bonen achter aan.

Als we eindelijk met zijn tweetjes buiten zijn, vraag ik hoe het was. Leuk. "Vroeger" barstte ze dan meteen los. Nu moet ik het een beetje eruit trekken. Pas in de auto komt er eindelijk wat uit. En we moesten dat dansje in een half uurtje leren en morgen hoef ik voor dat vak geen boeken mee en ik heb al nieuwe vriendinnen! Thuis wordt het dansje nog eens voor zusje lief voorgedaan, het rooster wordt bestudeerd en de tas wordt voor het eerst ingepakt. Huppelend gaat ze naar boven om nog even te douchen.

Mijn kleine meisje heeft vandaag de eerste stappen gezet op weg naar zelfstandigheid en heeft voor de gelegenheid haar zevenmijls-laarzen aangetrokken. En hoe eng ik een en ander ook vind, ik geniet als ik zie wat het met haar doet en hoe vrolijk ze op alle nieuwe dingen reageert. Het komt wel goed, met mijn dametje; het komt wel goed !

Het ouder zijn valt niet altijd mee. Je krijgt nu eenmaal geen handleiding bij je kinderen, dus moet je een hoop zelf uitvissen en op gevoel doen. Gelukkig gaat het allemaal in stapjes en weet je ongeveer, wanneer wat komen gaat en kan je je dus op een en ander voorbereiden.

Maar soms is de gegeven voorbereidingstijd niet genoeg. Soms weet je verstandelijk dat het bijna zover is maar ben je er gevoelsmatig nog niet aan toe. En ik sta nu op zo'n punt. Ik heb nog 1 nachtje, 1 nachtje maar en dan moet ik haar laten gaan.

Ja, tuurlijk wist ik wat er na groep 8 ging komen. En ja, we zijn al een poosje "in voorbereiding". Met het uitzoeken van de schriften, pennen, gummen en gekleurd plakband (nee, niet nodig maar wel leuk!), voel je D-day in je nek hijgen en bij het arriveren van de enorme zware doos met boeken voelt het wel erg definitief. Hé, lag jij gisteren niet nog in mijn armen met een flesje melk? Zijn er echt al bijna 13 jaar voorbij? Moet ik je morgen echt loslaten?

Nog maar 1 nachtje slapen en dan moet ik mijn grote kleine meisje de wijde wereld in sturen. Weg uit ons kleine maar o zo beschermende dorpje, naar de grote stad. Weg uit haar vertrouwde schooltje, met de bekende lokaaltjes waar je iedere leraar kent. Weg uit het schooltje dat in totaal nog minder leerlingen telt, dan de nieuwe school alleen al in de brugklas heeft. Morgen gaat ze weg.

Het liefst loop je de hele eerste week gewoon met ze mee. Zeker weten dat ze wel weet hoe ze dat eind moet fietsen. Zeker weten dat ze alle lokalen wel weet te vinden; maar vooral zeker weten dat ze sterk genoeg is om deze nieuwe uitdaging aan te gaan. Uiteraard is ze niet de eerste die naar "de grote school" vertrekt en het gaat natuurlijk bijna altijd wel goed; maar hé, dit is wel mijn meisje en dat is toch anders . Het is denk ik ook niet alleen de nieuwe school. Morgen begint het grote loslaten. Vanaf morgen raak ik mijn meisje elke dag een klein beetje meer kwijt. En hoewel dat denk ik ook wel een beetje de bedoeling is met kinderen , valt dat toch niet mee. 

Morgen gaat mijn meisje op weg. Op weg naar een nieuwe fase in haar leven en ik weet niet wie het er moeilijker mee heeft: zij of ik...

Er zijn van die dingen die je honderden keren tegen je kinderen zegt uit bescherming. Je wilt niet dat ze iets overkomt. Dus zijn de " doe voorzichtig met oversteken", " kijk uit op de fiets"  en "niet met deuren spelen" hier niet van de lucht. Maar als je iets zo vaak zegt, heeft het geen impact meer. Dan moet je iets anders verzinnen.

Leun bijvoorbeeld eens met je handen tegen de deurpost aan, vlak bij een open voordeur. Liefst aan de scharnierkant voor een beter effect. Zorg dat er enkele ramen in huis openstaan en wacht dan even tot de deur dicht knalt. Met dit weer hoef je daar niet lang op te wachten. Gevolg: enkele vingers tussen de deur. De schreeuw die je geeft, het rennen naar de kraan voor verkoeling maar meer nog de tranen op je wangen van de pijn, maken diepe indruk. Meer dan woorden. Succes verzekerd!

Afgelopen zaterdag waren we met het gezin naar de bioscoop geweest (Shrek, erg leuke film! Doe de brul, was onze favoriete zin!). En tja, die zit tegenover de grote sportwinkel en Britt had net nieuwe paardrijlaarzen nodig. Ikea zit natuurlijk om de hoek en is altijd leuk om even te kijken. En omdat we toch bezig waren konden we wel even doorrijden naar de Gamma. Blijkt daar een XL Wonen (of Wonen Xl of zoiets) naast te zitten. Wel eens een folder van gehad en zag er leuk uit. Dus meteen ook daar even naar binnen. Al gromde Rene wel: je geeft ze een vinger...

Meteen aan het begin van die XL winkel zag Am een schilderij waar ze direct weg van was. Die is gaaf! En inderdaad, hij was gaaf. Het prijskaartje echter wat minder: 99 euro. Het was een olieverfschilderij en het was misschien best wel die 99 euro waard, maar toch. Na een kritische blik was het enige dat ik kon zeggen: dat kunnen we zelf ook wel. 



Dus werd en met de telefoon een foto gemaakt en werden er in de naast gelegen Kwantum (ja, ook hier moet je altijd even naar binnen...) 3 canvassen gekocht. In plaats van 1 lange, doen we 3 kleinere naast elkaar. En nu sta ik dus voor een enorme uitdaging. Eigenlijk een serie uitdagingen.

De grootste uitdaging is misschien nog wel tijd vinden om aan dit project te beginnen. De komende periode staat redelijk vol in mijn agenda met van alles en nog wat. Dan is het natuurlijk een creatieve uitdaging. Gaat het me technisch lukken? Ik heb natuurlijk wel eens verf in mijn handen gehad en canvas ook, maar echt heel ervaren ben ik nu ook weer niet. Maar het hoofd en ploegje mensen is op een stuk papier geprint. Dat kan ik ook . Die pilaren zien we wel en de rest is erg abstract. Klinkt als, is te doen!

Maar dan hebben we nog de uitdaging: kan ik iets maken dat bij een kritische (bijna) puber van bijna 13 in de smaak valt??? Ach, ik kan hem altijd nog ergens op zolder hangen of zo...

Wordt vervolgd! Hoop ik...

Een aantal mensen weten het intussen wel, maar we hebben sinds een paar maanden echte huisdieren (naast onze vissen), namelijk cavia's. Diegene die ons echt goed kent, weet dat dit een vrij unieke situatie is. Rene en ik zijn namelijk behoorlijk allergisch en niet echt enorme dierenliefhebbers. Britt dacht daar anders over en liet dat duidelijk merken in een jarenlang pleidooi. En daar was plotseling in het voorjaar een cavia akkoord!

De gegeven vinger werd snel een genomen hand . Eentje is zielig, dat moeten er minstens twee zijn. En als de ene ze mag, dan de andere natuurlijk ook. En zo gingen we van o tot vier cavia's in 3 dagen.

De vier dames hebben inmiddels een flinke plek in onze harten veroverd. We leren ze steeds beter kennen en het blijken 4 verschillende karaktertjes te zijn. We hebben onze grote pittige  dikke Trippel, de punky puber Abby, de allerliefste cavia van de hele wereld Roos en onze kleine maar schattige Lulu. En deze laatste hebben we vandaag tot Hollands Next Cavia Model gebombardeerd. Waarom? Kijk maar .







Of zijn we bevooroordeeld???

Kssjjt! Ga je! Hoor ik Rene zeggen terwijl ik in de keuken bezig ben. Zeker weer die ene rode brutale kat die af en toe onze schuur, of erger ons huis, binnenloopt. Ik kijk achterom en zie alles behalve een rode kat:





Een duif! En we wonen niet eens op de Dam! Daar werkt Rene alleen maar ! Hij (of zij?) liep werkelijk op haar dode gemak. Ik kon rustig de camera pakken en hem van verschillende kanten fotograferen. Hij had een ringetje dus het zal wel een tamme duif geweest zijn; misschien zelfs wel een postduif! Jammer dat hij niets meebracht...

We hadden het allemaal zo goed bedacht: we gaan niet in het weekend naar Italië rijden maar doordeweeks, dan hebben we waarschijnlijk niet zoveel file bij de tunnel in Zwitserland. En warempel, die theorie werkte! Slechts 15 minuutjes wachttijd! Alleen... de rest van de weg was één groot drama. Van de ene wegwerkzaamheden de andere in rijden en daarna vooral veel ongelukken voor ons. We hebben echt nog nooit zo veel vertraging gehad als onze heenreis van dit jaar... Er kwam zelfs een punt dat we tegen elkaar zeiden: dit doen we echt nooit meer! We zoeken voor volgend jaar een andere vakantiebestemming die dichterbij is! Maar hoe langzaam het ook gaat, er komt een punt waarop Truus Truus zegt: na 300 meter, sla links af. Daarna... bestemming bereikt! En dat zinnetje werd met een groot gejuich ontvangen. 

We hadden niet veel gepland om te doen deze vakantie, maar we deden nog minder. Het kwam voornamelijk neer op heel veel lezen, hangen bij het zwembad (al lezend ), ijs eten, films kijken en spelletjes spelen. Er was wel internetverbinding mogelijk, maar dan moest je met je laptop bij de receptie gaan zitten en dat wilden we niet. Wat een goede beslissing! Want op deze manier heb je echt vakantie! Af en toe een krantje kopen om te kijken of de wereld niet vergaan is en die van voor naar achteren uitspitten omdat a: je er voor hebt betaald ipv de gratis interpagina bekeken te hebben en b: je toch niets anders te doen hebt. Wat heerlijk ouderwets!

Uiteraard waren de twee dagen pretpark in Italie en de dag pretpark in Duitsland onze hoogtepunten. Iets dat we alle vier erg leuk vinden om te doen dus voor ons echt family time! 

De terugreis verliep een stuk beter dan de heenreis, mede door voor een deel voor een andere route te kiezen. Eenmaal thuis zit je zo weer in je dagelijkse ritme, maar wel een heerlijke herinnering rijker! Gelukkig hebben we de foto's nog .

PS. Voor de oplettende kijker: ja, dit hierboven ben ik. Geen vlechten meer maar kort en rood...

Jaren achter elkaar keihard werken, vol met stress en nauwelijks tijd voor ontspanning gaan je niet in je koude kleren zitten. Je houdt het heel lang vol, veel langer dan je zelf had verwacht en misschien nog wel even langer als het had gemoeten. Maar daar was ineens een periode van letterlijk en figuurlijk wat meer rust. Niet meer 24/7 moeten. En pas op dat moment besef je pas wat een impact de afgelopen jaren op je hebben gehad. Het leek wel of alle vermoeidheid etc. er in 1 keer uitkwam. Van niet meer moeten naar ook even niets meer willen, is maar een kleine stap. En die nam ik. 

Maar hé, ik blijf toch een beetje een doener. Dus langzaam komen de kriebels weer terug. Af en toe een dagje scrappen met goede vriendinnen helpt daar zeker aan mee. Gezellig, creatief bezig zijn, kletsen en brainstormen; dan voel je weer hoe leuk dat kan zijn. Tel daar een lekkere vakantie bij op van 2 weken niets doen, pretparken, veel lezen, spelletjes en films kijken met de kids voor de nodige ontspanning en je weet: ik ga weer wat doen!

Dus, ga ik weer proberen mijn blog op te pakken. Maar misschien moet ik het anders zeggen: ik GA mijn blog weer oppakken!

Tot gauw.

Regina