Er zijn van die combinaties van woorden in 1 zin, die je liever niet hoort. Bijvoorbeeld: dochter gevallen pijn en ziekenhuis... Hoewel ik van nature erg nuchter en rustig ben, is daar heel even paniek. Ik hang de moeder die met mijn dochter naar de huisarts is geweest en nu richting ziekenhuis gaat op. De tranen staan in mijn ogen. 

Ik moet heel even diep adem halen, alles op een rijtje zetten. Een collega helpt daarbij: ze is niet met de ambulance gehaald, dus het zal wel meevallen. En natuurlijk denk ik ook niet meteen het ergste, maar het is gewoon even schrikken en het niet weten wat er aan de hand is. Maar vooral, het niet bij haar zijn, nu, nu ze het zo hard nodig heeft.

Na een slok water en een telefoontje richting Rene vertrek ik ook naar het ziekenhuis. Ik ben er net iets eerder en neem Britt over van de behulpzame moeder. Eenmaal binnen hoeven we niet veel te zeggen. Gevallen met schaatsen? Ja. Blijkbaar is een pijnlijke pols de nummer 1 op dit moment op de eerste hulp. Klopt. Gisteren hadden we er 30 in 2 uur, zegt de arts. Ben ik blij dat we hier niet gisteren waren!

Britt is nog steeds in tranen van de pijn. Het doet vreselijk zeer. Ik voel dat we hier niet met een kneuzing gaan wegkomen. Er worden foto's genomen waarbij ze haar arm in erg pijnlijke houdingen moet leggen. En daarna volgt er nog een foto, voor de zekerheid en om te vergelijken. Dan begint het grote wachten.

Eindelijk komt er een arts vertellen dat er iets niet helemaal zit zoals het hoort maar ze dat eerst wil overleggen. Dus moeten we wachten op de overdracht etc. Intussen heeft Britt een paracetamol gekregen en die begint langzaam te werken. Ik probeer haar op te vrolijken met domme grapjes en dat lukt aardig. En nee, ik mag geen foto van haar maken...

Uiteindelijk is daar dan toch een diagnose. Haar pols is niet echt gebroken, maar er is iets van zijn plaats en dus moet er gips om. Dat is gelukkig zo gebeurd. Na een dikke 3 uur kunnen we eindelijk met rood gips en een mitella naar huis.

Wat eten we? Hutspot. Maar ik ben nu hartstikke zielig dus kunnen we geen frietjes eten? Oke, ik ga nu toch niet meer koken, goed plan! Kan je even mijn sokken uittrekken? Wil je even mijn beker aangeven? Hoe moet ik me nu uitkleden en ga jij echt mijn tanden niet poetsen? Dit gaan een paar zware weken worden en niet alleen voor Britt!

Al shoppend door Ikea kijk ik op mijn klokje. Als we nu naar huis gaan, ben ik misschien nog net op tijd om de koffie te oogsten... En kan ik mijn aardbeien nog van het land halen, antwoordt dochter lief verheugd! Dus haasten we ons naar de kassa.

We zijn nog niet binnen of alle pc's gaan. Ik pak zo drinken, eerst kijken of mijn koffie er nog staat! Geeft niets, dochters checken namelijk eerst hun gewassen en dieren. Ik weet het, je bent redelijk verslaafd als je bij Ikea aan je oogst denkt, maar het is zo leuk! Farmville!

Het begon allemaal met een uitnodiging en een appel als cadeautje via Facebook. Wat moet ik daar nu mee? Voorlopig even niets dus. Toch veel te druk om een spelletje te spelen. Maar toen hoorde ik er over in het nieuws, dat het zo'n populair spel was. Plotseling waren daar 2 weken vrij en had ik ineens wel tijd en ging eens kijken. Ik startte een eigen boerderijtje die langzaam maar zeker groeide. De eerste dieren vonden een plekje. Na me wat meer in het spel verdiept te hebben, bleek dat je met buren (lees vrienden van Facebook die het spel ook spelen) verder kwam. Maar met mijn beperkte groepje Farmville spelende vrienden, bleef het uitbreiden van mijn boerderij uit. Daar heb je namelijk meer buren voor nodig. Via een Farmville forum ontdekte ik een een lijst met mensen die ook buren zochten. Zeg maar "boer zoekt buur" . En hoewel ik normaal niet zomaar met "vreemde" mensen bevriendt, deed ik het nu wel. Mijn boerderij moest immers groter! En het waren geen vreemden, het waren Farmvillers!

De pakjes, groene kalfjes en verloren schapen stroomden binnen en mijn boerderijtje groeide. Dochter 1 vroeg zich af wat ik toch steeds achter de pc deed en wilde na enige uitleg ook een boerderij. Dochter 2 zag het allemaal met lede ogen aan. Haar gezicht sprak boekdelen. Tot we een dag of vier verder waren en ze regelmatig naast zus op de laptop had gezeten. Zij wilde ook .

En dus hadden we 3 boeren in huis. We bemesten elkaars grond, sturen cadeautjes en houden elkaar op de hoogte als er een gouden ei te halen valt. En ja, ik oogst ook 's avonds om 10 uur de aardbeien van de meiden omdat ze hun oogst niet zo goed gepland hebben.

Alleen... de boerderij van de meiden groeit niet zo snel. Zij mogen namelijk niet van mij met allemaal vreemde boeren bevrienden. Elke aanvraag wordt nauwkeurig door mij gescreend (en ik krijg ook alle mail dus hou ze nauwlettend in de gaten!). Dus gaat er een gejuich door de kamer als er een vriendin van een collega buurvrouw wil worden. En haar zus. En haar zoon. Dat zijn er weer 3. We hebben zelfs Rene zo gek gekregen dat hij zich heeft aangemeld zodat ze er nog een buurtje bij hadden. Was wel net die ene die ervoor zorgde dat de eerste boerderijvergroting kan plaatsvinden voor ze!

Dus, zoek je nog een leuk tijdverdrijf? Farmville op Facebook! En zoek je nog buren? Ik ken er wel drie !

Na een dag vol kerstgeweld in de supermarkt; thuiskomen en je realiseren dat je het belangrijkste voor de erwtensoep bent vergeten: de erwten...; je dus weer terug kan, geen parkeerplek meer kan vinden en als er dan eentje vrij komt die meteen voor je neus wordt ingepikt (u ook een fijne kerst!); je in de rij bij de kassa kan gaan staan met je twee pakkken erwtjes, degene voor je je ziet staan met enkel je 2 pakjes, en je ook zo laat staan met je twee pakjes (en u ook een fijne kerst!); kan ik jullie alleen nog maar een hele fijne kerst toe wensen!

Geniet ervan en heb veel plezier. Klik op de foto voor een opwarmertje! 

Het is donker. Veel donkerder dan ik had verwacht. Voorzichtig schuifelend zoek ik een schuilplaats. Daar, dat is een goed dicht beschut bosje, daar zit ik goed. Ik kruip nog wat meer in elkaar en dieper het bosje in. Dit moet lukken. Hier zien ze me niet.

Nog maar net als ik zit, verschijnen daar de eerste zoekende zaklantaarns gevolgd door zacht gefluister. En daar, van de andere kant, ook zaklantaarns. Wat moet ik doen? Je eerste gevoel is toch je stil houden, maar dat doe ik niet: knor, knor, knor, gooi ik eruit. De zaklantaarns houden even stil; het gefluister houdt op. Ze horen wat, maar wat en waar vandaan? Voorzichtig lopen ze verder. Tot dat ze op nog geen anderhalve meter van mij af staan. Ze hebben het alleen niet in de gaten. Diep vanuit mijn keel, laat ik een echte knor komen. Een van de jongens schiet een meter de lucht in van schrik , de anderen moeten lachen en zijn trots dat ze de eerste gevonden hebben. Ik teken de briefjes af en wens ze succes: laat je niet pakken door Tarzan! 

Niet veel later komt een groepje (gillende) meiden mijn kant op. Knor, knor, knor, gooi ik er nog maar eens uit. Het is je moeder, ik hoor het, roept er eentje. Een zucht van verlichting komt uit het groepje, maar ze hebben me nog niet gevonden. Knor nog eens, vragen ze. En met wat meer knorren, komen de meiden dat toch bij mijn schuilplaats. Er vallen verschillende meiden me om mijn nek, niet alleen die ene van mezelf . Oohhh, het is zo eng! Roepen ze uit. En dat kan ik me voorstellen. Allemaal rond de 12 en dan in een donker bos lopen met een zaklantaarn en met de wetenschap dat als Tarzan je pakt, je je lamp kwijt bent (en je briefje ook en je dus weer overnieuw kan beginnen). Ook deze briefjes teken ik af en ook dit groepje wens ik succes. Deze meiden hebben echter meer aansporing nodig om weer verder te gaan (want het is zo eeeeeeng!), maar na een "jullie zijn toch geen watjes!" vertrekken ze toch weer.

En zo gaat het nog een uurtje door. Sommige kinderen komen wel vier keer bij me langs, omdat hun briefje steeds door Tarzan wordt gepakt. Precies om 9 uur gaat de fluit en komt iedereen weer het bos uit. Am vliegt me weer om mijn nek. Wat was het eng mam! Maar wel gaaf! 

Het dierengeluidenspel tijdens het kamp van groep 8. Wat een belevenis! En niet alleen voor de kinderen! 

Je hebt vandaag een beetje teveel energie. Dat stond er vanmorgen in mijn horoscoop. En hoe kan een horoscoop er zo naast zitten...

Ik ben namelijk op. Compleet op. De afgelopen twee weken hebben we, naast ons gewone werk, gezin en Pien hard gewerkt aan ons nieuwe atelier. Dat waren dus hele lange dagen en veel fysieke arbeid. Gisteren was qua drukte het hoogtepunt met een verlaat verjaardagsfeestje met een workshop (uiteraard in het nieuwe atelier) en etentje met enkele vrienden. Dat betekent de hele dag staan, koken voor een grotere groep dan je gewend bent en alweer een lange dag.

Maar wat was het het waard gisteren! Ik doe normaal nooit iets aan mijn verjaardag, heb er niets mee en vind er niets aan. Maar door een workshop die ik op iemands verjaardag gaf, kwam het plan om dat met mijn verjaardag ook te doen. En daar heb ik zeker geen spijt van gehad!

Een hele dag met vrienden om je heen. Super verwend worden met hele persoonlijke cadeautjes; zo lief dat mensen echt hun best doen om iets te vinden dat bij je past. Van een pot met heerlijke snoepjes, tot geweldige boeken en bonnen voor iets leuks en high tea. Een hele dag ouderwets kunnen kletsen én scrappen. Lekker eten en veel chocola. Hoe kan je je verjaardag beter doorbrengen?! Ik heb in ieder geval genoten.

Maar ik ben dus wel kapot vandaag. De meter voor de energie om iets te doen slaat niets eens meer uit, staat gewoon op nul. Maar van binnen bruis ik. Ik geniet nog na van gisteren. Lig even op mijn nieuwe fatboy (als ik de kans krijg want Britt pikt hem steeds in), blader wat door mijn boeken, neem een snoepje uit de pot, kijk op mijn nieuwe horloge hoe laat het is, snuffel door de boekjes van mijn bonnen, bekijk de zelfgemaakte kaartjes nog een keer en neem nog een overgebleven chocolaatje. Volgens mij de beste manier om de dag na een geweldig verjaardagfeestje door te komen !

Er is een vreemde in ons huis. Ik ken haar niet. Aan de buitenkant lijkt ze op onze oudste, maar binnenin zit een ons onbekend grommend monstertje. Een monstertje dat we nog niet echt kennen.

Onze normaal vredelievende, meegaande, maakt-me-niet-uit-dochter is veranderd in een gooiend, grommend wezen met een blik in haar ogen van "sta in mijn weg en ik vreet je op en het liefst met huid en haar". 

Rene en ik kijken elkaar verbaasd aan. Wie is dat? En als ze even boven is, spreken we het zelfs hardop uit. Wat is er met haar aan de hand? Ik merkte het gisteren al, zegt hij; zeker omdat het "die-tijd-van-de-maand" is. En dat zou natuurlijk heel goed kunnen. Wellicht in combinatie met een naar mijn idee veel te snel naderende puberteit. Wat een heerlijke combinatie...En dan staan we nog maar aan het begin...

Gelukkig gaat ze morgen logeren . 

We zijn weer thuis, een paar dagen al, maar het is even wennen om de draad weer op te pakken. En aangezien er nog geen echte noodzaak was om die draad ook werkelijk op te pakken, deden we het even rustig aan.

De terugreis was best vermoeiend. Een groot gedeelte van de trip hebben we met regen gereden. Dat haalt de snelheid eruit en je moet super geconcentreerd rijden. Wat is het dan fijn al er eindelijk bordjes Nederhorst verschijnen .

En dan, eindelijk, weer in je eigen bedje! Wat heerlijk! Wij hebben een waterbed dus elk gewoon bed is meestal behoorlijk wennen en dat viel tijdens deze vakantie niet mee!

Meteen maar weer boodschappen doen want de ijskast is akelig leeg na een vakantie. Dat ik nog niet helemaal op "thuis" ben overgeschakeld, blijkt uit het feit dat in de parkeergarage me opvalt dat er zoveel Nederlanders staan... O ja... Toch wel weer fijn dat je nu weer terug kunt vallen op je oude vertrouwde merken en weet wat je koopt in plaats van steeds maar "te proberen", hoewel dat natuurlijk ook zijn charmes heeft (ik bedoel, al die smaken ijs proberen was echt geen straf ).

Verder rommelen we wat aan. Beetje was, beetje tv kijken, beetje in slaap vallen af en toe, beetje knutselen want dat heb ik toch wel een beetje gemist en gewoon proberen het normale ritme weer te vinden. Maar na zo'n heerlijke vakantie is dat gewoon even wennen! 

“De vooral voor kinderen en jongeren interessantste
attracties zijn het dinosauriërskelet en het aquarium in het Museo di Storia
Naturale (zie blz.99)”. Dat stond er in het boekje van de ANWB over Venetië dat
we gekocht hadden. Deze keer wilde we niet net als de vorige keer doelloos
rondzwerven door Venetië (was wel leuk!) maar er kwam “een plan”. Ook iets
leuks voor de kids, dus werd Het Museo di Storia Naturale het startpunt. Dat
lag halverwege de stad en van daaruit konden we zo via de Rialto markt, al winkelend
terug lopen naar de boot.

Gewapend met kaart en
truus truus begonnen we aan onze weg die al gauw een flinke zoektocht bleek te
zijn. Bruggetje op, bruggetje af, straatje in, pleintje af. En dat alles onder
de brandende zon, zonder een zuchtje wind. Nog een keer op de kaart kijken, je
weer proberen te oriënteren, maar wie ooit in Venetië is geweest, weet dat dat
in het doolhof van straatjes niet meevalt. Truus liet ons genadeloos in de
steek, gelukkig bracht de kaart vaak meer uitkomst.

Na meer dan een uur lopen wisten we dat we in de buurt
moesten zijn (er verschenen immers bordjes waarop het museum werd aangekondigd,
maar even snel als de bordjes verschijnen, stoppen ze ook weer zodat je nog
steeds niet weet welke kant je op moet) maar de exacte lokatie bleef een
raadsel. Weer een straatje proberen. Niets. Dan meer weer omdraaien en ineens
sta je voor de ingang. Eindelijk! It better be good, want we zijn doorweekt van
het zweet!

We moeten aanbellen en we worden binnen gelaten door een
medewerker die direct uitlegt wat er te zien is. Het aquarium in de ene kamer
en de dino in een andere. We kwamen vooral voor de vissen, die zijn op de
begane grond dus daar starten we.

We lopen de kamer in en kijken elkaar verbaasd aan. Ken je
die reclame nog van een aantal jaren geleden van Centerparcs? Dat een gezin
naar een vakantiepark gaat en dat dat niet helemaal is wat ze verwachten? Is
dit nu het bos? Ik zie geen vos. Is dit nu het subtropisch zwembad? Het lijkt wel ijs. En de
moeder van het gezin staat met de armen wijd op een duikplank boven een
zwembadje van 2 x 2 m? Dat gevoel hadden wij dus ook bij de aanblik van het ene
aquarium met een handjevol kleurloze vissen en vol met net zulke kleurloze en
troosteloze schelpen. Is dit nu het aquarium dat zeker de interessantste
attractie voor kinderen van Venetië is? Gelukkig hebben ze airco...

De dinozaal is welliswaar groter, maar donker en er zit een
bewaker die waarschijnlijk opgeschrikt uit zijn dutje alleen maar “no photo”
kan grommen. De fontein met goudvissen
in de tuin van het museum blijkt nog het mooiste te zijn wat het museum te
bieden heeft...

Uit teleurstelling en misschien ook wel hoge nood, gaan we
er allemaal maar naar het toilet. Gewoon omdat het kan, gratis is en wellicht
ook om ons territorium af te bakenen. We were here. Helaas wel ja...

We weten echter dat er wel een grote kinder attractie in de
stad de vinden is. De zaak met de Gouden M J. Maar ook dat blijkt een enorme zoektocht met
inmiddels de zon op het hoogste punt in onze nek. Met enig doorzettingsvermogen
en een foto van een kaart op een prullebak bereiken we, in een iets langzamer
tempo dan we gestart waren, dan eindelijk de Mac. Ik heb nog nooit eerder mij
halve liter frisdrank helemaal opgedronken...

Compleet afgemat beginnen we aan de tocht terug naar de boot
met hier en daar wat winkeltjes ingaand. Omdat er uiteindelijk natuurlijk wel
nog een glazen souveniertje gekocht moet worden (en omdat er airco is J).

Achteraf kunnen we best wel lachen om ons bezwete
Venitiaanse avontuur. Maar ik betwijfel of we volgend jaar weer een dagje naar
de ze prachtige stad zullen gaan. Gelukkig hebben we de foto’s nogJ!